Hij
haalt zijn schouders op, trekt een gek gezicht en heeft duidelijk geen idéé.
Het team lacht. We zitten bij elkaar om te praten over de katholieke identiteit
van de school.
Het
jongetje op de video kijkt erg verbaasd. “Katte… katteliek…?” Hij
haalt zijn schouders op, trekt een gek gezicht en heeft duidelijk geen idéé.
Het team lacht. We zitten bij elkaar om te praten over de katholieke identiteit
van de school.
Hobbels
In Dreumel en Wamel wilden de scholen hun identiteit eens goed in kaart brengen. In een eerste gesprek proberen we meteen een paar hobbels te nemen:
De neiging om het katholieke alleen te zoeken in het verschil. Waarin verschilt de katholieke school van de protestante en de openbare?
Te snel inzoomen op de godsdienstig-levensbeschouwelijke vorming, waardoor de ‘brede identiteit’ niet ter sprake komt. De video ‘Het hart van de school’ laat zien dat de katholieke identiteit veel ruimer is op te vatten.
De associatie met de kerk en met de eigen ervaringen met de kerk.
De verwevenheid en verwarring van de eigen levensbeschouwelijke identiteit en die van de school. Het is een geanimeerd gesprek.
De leerkrachten zijn betrokken. En er zijn verschillen. De een meent dat de katholieke identiteit wel wat duidelijker mag. De ander vindt juist dat het RK wel van het naambordje af mag. De eigen levensbeschouwing van de leerkrachten speelt daarbij een grote rol. Als je zelf weinig affiniteit hebt met bijvoorbeeld bijbelverhalen, hoe kan je die verhalen dan vertellen? Of moet je daar professioneel mee omgaan: het gaat niet om mijn persoonlijke identiteit, maar om de identiteit van de school?
Opschrijven wat je doet
Om het concreet te houden, wordt de leerkrachten gevraagd om op te schrijven hoe het nu in de alledaagse schoolpraktijk gaat. Niet alleen met het vak godsdienst-levensbeschouwing, maar ook op andere terreinen, zoals de inrichting van de school, de omgang met elkaar, de feesten die we vieren, de betrokkenheid bij de samenleving. Hoe vullen we die in, wat is daar in de praktijk van te merken? Het kostte sommigen wel moeite, zo aan het eind van een studiedag, om nog geconcentreerd te blijven werken. Maar enkele dagen later ontving Sol toch een heel pakket met ingevulde vragenlijsten. Alles werd netjes bij elkaar gezet, uitgetypt en weer teruggestuurd, zodat de teamleden konden lezen wat zij en hun collega’s hadden ingevuld.
Tijdens de tweede teamvergadering werden deze antwoorden in kleine groepjes besproken en samengevat. Zo verzamelde het team bouwstenen voor het nieuwe schoolplan. Voor zover er duidelijkheid en overeenstemming is, kan nu de visie op de katholieke identiteit van de school weer worden geformuleerd. Voor ouders moet het helder zijn, wat het betekent dat je kind op een katholieke basisschool zit. En voor de leerkrachten is het belangrijk te weten wat er op dit punt van hen gevraagd wordt. Natuurlijk is niet alles even duidelijk. Er blijven punten waarin het team van mening verschilt. En er zijn schoolpraktijken die ze willen verbeteren. Dat kan ook niet anders. De identiteit van een school blijft in ontwikkeling, mits er zo nu en dan expliciet aandacht voor is. Daarom worden de verbeterpunten in het schoolplan 2007-2011 opgenomen.
“Jazeker, onze school is… eh… katholiek!”
Dat het jongetje het niet weet, is geen probleem. Dat ouders erover moeten nadenken, is logisch. Maar de leerkrachten moeten het concreet inhoud kunnen geven. In Wamel en Dreumel zijn ze het zich weer bewust, en kunnen ze het je ook vertellen: “Ja, onze school is katholiek, en dat kun je zien aan…”
Emmanuel Gerritsen